Ή αλλιώς… τι μπορεί να σου κάνει μια διακοπή ρεύματος;
Οι συχνές διακοπές ρεύματος με έχουν ταλαιπωρήσει αφάνταστα τις τελευταίες μέρες. Φαντάζομαι οι περισσότεροι από εσάς θα βιώνετε αντίστοιχα προβλήματα μιας και η ΔΕΗ αποφάσισε να παίξει λίγο με τα νεύρα και την υπομονή μας. Όμως μην περιμένετε στις επόμενες γραμμές να διαβάσετε μια τυπική ελληνική γκρίνια για την «ταλαιπωρία που έχω υποστεί» ούτε κανένα μανιφέστο περί απεργιών και δικαιωμάτων.
Η πρώτη διακοπή ήρθε προχθές το απόγευμα. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα όμορφο κυκλαδονήσι το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει διακοπές ρεύματος έχω εξοικειωθεί πλήρως με την προσωρινή αποκοπή από τον πολιτισμό. Έτσι, το συναίσθημα δεν μου ήταν πρωτόγνωρο. Όμως, τα πράγματα αυτή τη φορά ήταν λίγο διαφορετικά. Στο πατρικό μου υπήρχε πάντα πολύς κόσμος μέσα στο σπίτι, οπότε οι ώρες των διακοπών «σκοτώνονταν» ευχάριστα με κουβέντα ή κανένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Τώρα, μέσα στο άδειο σπίτι μου δεν είχα και πολλά να κάνω. Στην αρχή έμεινα άπραγη περιμένοντας απλά την επιστροφή του «ασώτου» ηλεκτρικού. Γρήγορα βαρέθηκα. Ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο. Τα τρία κεριά που ήταν αναμμένα δεν διευκόλυναν και πολύ τη μελέτη μου. Έτσι άφησα και αυτό. Είχα ένα σωρό εκκρεμότητες, αλλά όλες απαιτούσαν την παρουσία ηλεκτρικού. Πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το ρεύμα, σκέφτηκα. Χωρίς αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, δεν είμαστε συνηθισμένοι να λειτουργούμε έτσι. Γινόμαστε σχεδόν πρωτόγονοι.
Η μοναξιά του σπιτιού με έσπρωξε στο μπαλκόνι. Και δεν ήμουν η μόνη. Στο διπλανό μπαλκόνι κάθονταν μια κυρία. Με καλησπέρισε και μου έπιασε την κουβέντα. Μετά από τρεις μήνες που έχω μετακομίσει στο καινούριο σπίτι μου, ήταν η πρώτη φορά που μίλησα με την γειτόνισσα (τα τυπικά καλησπέρα, καλημέρα, γεια σας δεν τα υπολογίζω). Σε ένα άλλο μπαλκόνι στη διπλανή πολυκατοικία κάθονταν ένα ζευγάρι. Ανταλλάξαμε καλησπέρες. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα. Σήμερα θα μπορούσα να γνωρίσω ακόμα και τον απέναντι, σκέφτηκα, τον οποίο ξέρω μέσω ενός forum αλλά δεν του έχω μιλήσει ποτέ.
Αυτό με έβαλε σε σκέψεις! Τελικά, μήπως η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος δεν μας κάνει πρωτόγονους; Μήπως απλά μας κάνει ανθρώπους; Ανθρώπους που έχουν ανάγκη από πραγματική επικοινωνία. Ανθρώπους πιο ευχάριστους και πιο προσιτούς. Ανθρώπους που βγαίνουν από το καβούκι και τη μοναξιά τους. Μήπως όλα αυτά τα «επιτεύγματα της τεχνολογίας» μας αποσπούν την προσοχή και μας κάνουν να ξεχνάμε την ανάγκη μας για αληθινή επαφή;
Μπα! Ένας άνθρωπος βουτηγμένος στην τεχνολογία όπως εγώ δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ τόσο αφοριστικός. Όλα τα πράγματα θέλουν το μέτρο τους και είναι ΟΚ. Χρειάζεται μόνο να υπενθυμίζουμε πότε πότε στον εαυτό μας το αυτονόητο, ότι τη ζωή πρέπει να την ζεις εκεί έξω… στους δρόμους, στις πλατείες, μαζί με τους φίλους σου. Καλοί οι ψηφιακοί φίλοι δεν λέω…η αλήθεια όμως είναι κάπου εκεί έξω!!!
…
Δύο μέρες μετά από το παραπάνω ξέσπασμα έπεσε στα χέρια μου αυτό το άρθρο! Τυχαίο θα μου πείτε! Μπορεί! Αξίζει όμως να του ρίξετε μια ματιά!
