είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω”
Αρχείο για Απριλίου, 2008
“Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω…
Απριλίου 5, 2008χτυπά πισώπλατα ο χρόνος… δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω φταίει η ΖΩΗ που είναι ΜΙΚΡΗ!”
έτσι νίωθω τον τελευταίο καιρό. Μεγαλώνω χωρίς να το θέλω. Περνά η ζωή μέσα από τα χέρια μου και ξεγλυστράει. Είναι σαν να προσπαθώ να πιάσω το νερό με την παλάμη μου. Η μεγαλύτερη ποσότητα φεύγει ανάμεσα από τα δάκτυλά μου. Τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς να προλαβαίνω τίποτα. Εντάξει το έχω πάρει απόφαση… με τους ρυθμούς που κυλάει η ζωή στην πόλη δεν μπορείς να κάνεις ποτέ πάνω από δυο πράγματα σε μια (1) μέρα. Όμως ακόμα και εγώ που την αγαπώ την Αθήνα και δεν θέλω να την αποχωρηστώ…κουράζομαι!
Και το χειρότερο από όλα είναι πως οι άνθρωποι γύρω μου δεν το καταλαβαίνουν. Πιέζουν συνεχώς. όλο πιέζουν. Και εγώ που είμαι ένας (1) άνθρωπος μόνος πόσα πράγματα να μπορέσω να κάνω. Τρέχω όλη τη μέρα. Και η ζωή κυλά σαν το νερό μέσα από τα δάκτυλά μου.
Και μεγαλώνω… και χάνω την παιδικότητά μου… και δεν θέλω να γίνει αυτό! Θέλω να μείνω κι άλλο παιδί. Ένα μεγάλο παιδί που χαίρεται τη ζωή. Που απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Θέλω να ζήσω την ελευθερία μου, τώρα που μεγάλωσα αρκετά ώστε να είμαι ένα ελεύθερο παιδί. Εύχομαι να μπορούσα να σταματήσω για λίγο το χρόνο και να χαρώ τη δεύτερη, ελεύθερη παιδική μου ηλικία.
Αχ, δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω… ΦΤΑΙΕΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ.
