έτσι νίωθω τον τελευταίο καιρό. Μεγαλώνω χωρίς να το θέλω. Περνά η ζωή μέσα από τα χέρια μου και ξεγλυστράει. Είναι σαν να προσπαθώ να πιάσω το νερό με την παλάμη μου. Η μεγαλύτερη ποσότητα φεύγει ανάμεσα από τα δάκτυλά μου. Τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς να προλαβαίνω τίποτα. Εντάξει το έχω πάρει απόφαση… με τους ρυθμούς που κυλάει η ζωή στην πόλη δεν μπορείς να κάνεις ποτέ πάνω από δυο πράγματα σε μια (1) μέρα. Όμως ακόμα και εγώ που την αγαπώ την Αθήνα και δεν θέλω να την αποχωρηστώ…κουράζομαι!

Και το χειρότερο από όλα είναι πως οι άνθρωποι γύρω μου δεν το καταλαβαίνουν. Πιέζουν συνεχώς. όλο πιέζουν. Και εγώ που είμαι ένας (1) άνθρωπος μόνος πόσα πράγματα να μπορέσω να κάνω. Τρέχω όλη τη μέρα. Και η ζωή κυλά σαν το νερό μέσα από τα δάκτυλά μου.

Και μεγαλώνω… και χάνω την παιδικότητά μου… και δεν θέλω να γίνει αυτό! Θέλω να μείνω κι άλλο παιδί. Ένα μεγάλο παιδί που χαίρεται τη ζωή. Που απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Θέλω να ζήσω την ελευθερία μου, τώρα που μεγάλωσα αρκετά ώστε να είμαι ένα ελεύθερο παιδί. Εύχομαι να μπορούσα να σταματήσω για λίγο το χρόνο και να χαρώ τη δεύτερη, ελεύθερη παιδική μου ηλικία.

Αχ, δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω… ΦΤΑΙΕΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ.

t$ip@ki

Αναρωτιέμαι προς τι αυτή η μαζική φυγή των blogger;!

Και φυσικά προς τι όλη αυτή η επισημότητα;!

Κουλ λίγο βρε παιδιά…ΟΚ κάποιοι σας διαβάζουν και σας ακολουθούν αλλά μην παίρνουν και τα μυαλά σας αέρα από αυτό και μόνο το γεγονός!

Βέβαια φταίμε και εμείς που αναπαράγοντας την πληροφορία μετατρέπουμε το γεγονός σε είδηση.

Αναγνωρίζω πως κάποιοι από αυτούς μπορεί να υπήρξαν πρωτοπόροι και να έδωσαν άλλη ώθηση στην έννοια του blogging στην Ελλάδα… αλλά μέχρι εκεί!

Βέβαια, δυστυχώς για όλους μας τα μεγαλύτερα ψώνια της blogόσφαιρας όχι μόνο δεν τα παρατάνε αλλά επεκτείνουν και τις δραστηριότητές τους! (μπηχτή  

t$ip@ki

Οι συχνές διακοπές ρεύματος με έχουν ταλαιπωρήσει αφάνταστα τις τελευταίες μέρες. Φαντάζομαι οι περισσότεροι από εσάς θα βιώνετε αντίστοιχα προβλήματα μιας και η ΔΕΗ αποφάσισε να παίξει λίγο με τα νεύρα και την υπομονή μας. Όμως μην περιμένετε στις επόμενες γραμμές να διαβάσετε μια τυπική ελληνική γκρίνια για την «ταλαιπωρία που έχω υποστεί» ούτε κανένα μανιφέστο περί απεργιών και δικαιωμάτων.

Η πρώτη διακοπή ήρθε προχθές το απόγευμα. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα όμορφο κυκλαδονήσι το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει διακοπές ρεύματος έχω εξοικειωθεί πλήρως με την προσωρινή αποκοπή από τον πολιτισμό. Έτσι, το συναίσθημα δεν μου ήταν πρωτόγνωρο. Όμως, τα πράγματα αυτή τη φορά ήταν λίγο διαφορετικά. Στο πατρικό μου υπήρχε πάντα πολύς κόσμος μέσα στο σπίτι, οπότε οι ώρες των διακοπών «σκοτώνονταν» ευχάριστα με κουβέντα ή κανένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Τώρα, μέσα στο άδειο σπίτι μου δεν είχα και πολλά να κάνω. Στην αρχή έμεινα άπραγη περιμένοντας απλά την επιστροφή του «ασώτου» ηλεκτρικού. Γρήγορα βαρέθηκα. Ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο. Τα τρία κεριά που ήταν αναμμένα δεν διευκόλυναν και πολύ τη μελέτη μου. Έτσι άφησα και αυτό. Είχα ένα σωρό εκκρεμότητες, αλλά όλες απαιτούσαν την παρουσία ηλεκτρικού. Πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το ρεύμα, σκέφτηκα. Χωρίς αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, δεν είμαστε συνηθισμένοι να λειτουργούμε έτσι. Γινόμαστε σχεδόν πρωτόγονοι.

Η μοναξιά του σπιτιού με έσπρωξε στο μπαλκόνι. Και δεν ήμουν η μόνη. Στο διπλανό μπαλκόνι κάθονταν μια κυρία. Με καλησπέρισε και μου έπιασε την κουβέντα. Μετά από τρεις μήνες που έχω μετακομίσει στο καινούριο σπίτι μου, ήταν η πρώτη φορά που μίλησα με την γειτόνισσα (τα τυπικά καλησπέρα, καλημέρα, γεια σας δεν τα υπολογίζω). Σε ένα άλλο μπαλκόνι στη διπλανή πολυκατοικία κάθονταν ένα ζευγάρι. Ανταλλάξαμε καλησπέρες. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα. Σήμερα θα μπορούσα να γνωρίσω ακόμα και τον απέναντι, σκέφτηκα, τον οποίο ξέρω μέσω ενός forum αλλά δεν του έχω μιλήσει ποτέ.                         

Αυτό με έβαλε σε σκέψεις! Τελικά, μήπως η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος δεν μας κάνει πρωτόγονους; Μήπως απλά μας κάνει ανθρώπους; Ανθρώπους που έχουν ανάγκη από πραγματική επικοινωνία. Ανθρώπους πιο ευχάριστους και πιο προσιτούς. Ανθρώπους που βγαίνουν από το καβούκι και τη μοναξιά τους. Μήπως όλα αυτά τα «επιτεύγματα της τεχνολογίας» μας αποσπούν την προσοχή και μας κάνουν να ξεχνάμε την ανάγκη μας για αληθινή επαφή;                                                                            

Μπα! Ένας άνθρωπος βουτηγμένος στην τεχνολογία όπως εγώ δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ τόσο αφοριστικός. Όλα τα πράγματα θέλουν το μέτρο τους και είναι ΟΚ. Χρειάζεται μόνο να υπενθυμίζουμε πότε πότε στον εαυτό μας το αυτονόητο, ότι τη ζωή πρέπει να την ζεις εκεί έξω… στους δρόμους, στις πλατείες, μαζί με τους φίλους σου. Καλοί οι ψηφιακοί φίλοι δεν λέω…η αλήθεια όμως είναι κάπου εκεί έξω!!!

t$ip@ki

…

Δύο μέρες μετά από το παραπάνω ξέσπασμα έπεσε στα χέρια μου αυτό το άρθρο! Τυχαίο θα μου πείτε! Μπορεί! Αξίζει όμως να του ρίξετε μια ματιά!